Een Artistiek Manifest. Het uit de doeken doen waarom.

Een oude leraar kunstgeschiedenis heeft mij ooit bij een kampvuur verteld dat wij kunstenaars de verbeelding van de wereld zijn. Dat op ons de taak rust om te bedenken wat de wetenschap moet bewijzen. Wij tasten in het duister en verbeelden dat we grijpen naar de toekomst tot de toekomst het heden wordt en de verbeelding waarheid wordt.  Kunst als progressie. Je verruilt heel even de ene illusie met de andere en je referentiepunt is verschoven.

Als kunst dit niet met je doet dan kan ik LSD van harte aanbevelen.

Surrealisme

Surrealisme stelt de natuurlijke vraag ” Wat is realiteit?” Realiteit is onlosmakelijk verbonden met je referentiepunt. Voor het universum is het bestaan van planeet aarde van evengroot belang als 1 mug op de voorruit van 1 intercity. Het hele menselijke ras en al zijn geschiedenis zo klein als een puntje van de vleugels, vastgeplakt op de voortrazende trein.

Gelukkig spreekt de surrealistisch kunstenaar je aan als mens tot mens. Gebroederlijk zweven we boven de beslommeringen van het dagelijks bestaan. Voel je vrij om zoveel mogelijk teugels te laten vieren. Werkelijk onstsnappen doe je pas wanneer je sterft of wanneer je de ultieme eenheid ervaart. We zijn maar zo klein in de illusie van onszelf maar allesomvattend in ons behoren tot het alles dat is.